Ben bugün çok sessizdim.Buruktum.Bir yanım eksikti.Çevremde bir cıvıltı olsun istedim.Etrafta hiç oyuncak yoktu.Sanki hiç renk yoktu.
İşimin ilk günü,elimde cep telefonum, Asım Alp'in fotoğraflarına defalarca baktım.Gözlerim doldu.Aradım,sesini duydum, fena oldum.
Sen!Zalim dünya, para denen kirli kağıt parçası için ayırdın ya beni oğlumdan.Alacağın olsun...
Yılmamam lazım, böyle düşünmemeliyim.Ama yapamıyorum.Dayanacağım, yine oğlum için dayanacağım.Ne çalışmakta ne para pulda gözüm var ama onu kimseye muhtaç edemem.
Anneyim ya ben güçlü olacağım.
Seneler Sonra
2 hafta önce
.jpg)
17 yorum:
Sana da kolay gelsin. Blog annelerinin çoğu bugün çalışan blog annesi olmuş.
bende sırf bu yüzden çalışma hayatıma başlarken döndüm ...
oğlumu anneme bırakacaktım çalışacaktım hafta sonu alacaktım
ama aile olduğumuzu hissedemeyecek kazandığım paranın mutluluğunu hissedemeyecektim ...
Canım kolaylıklar diliyorum..Sabır biraz.. Zamanla alışacaksın akşam saatleri yaklaşınca zamanı iple çekeceksin ama ilk günler zor olur..
Sevgiler..
Off Birben:( Ağlatamak mı istiyorsun bizi?? Dur daha ilk gün olur böyle. 1-2 haftada alışırsınız her ikinizde. Hiç mi güzel birşey olmadı bugün??
Üzülme sakın e mi?
Birbencim sen böyle hissedersen o daha çok üzülecektir, emin ol..sen hep güçlü olmaya çalış..Allah, gönlüne genişlik versin dilerim..
Alışacaksın demek isterdim ama pek alışılası bir durum değil,yaşıyorum..Daha doğrusu gel-git'ler çok oluyor..Bir iyi ki diyorsun bir keşke..Dilerim iyi kilerin daha çok olsun..
İkiniz için de hayırlı olsun..
Sevgiler..
Birbencim yapma ya ilk günden böyle..Oğluşun için yapıyorsun bunu, emin ol o da büyüyünce çok mutlu olacak çalışan bir annesi olduğu için.. Gözünü seveyim ağlatma insanı böyle sabah sabah:((
Birben yine ben!!!:)
Şanslısın ki 1,5 yaşına kadar sen büyüttün çocuğunu. Zaten 6 ay sonra yuvaya gidecek. 2-2,5 yaşından sonra evlere sığmıyor bu adamlar. Evde sıkıntıdan patlayacağına çok sosyal bir ortamda eğlenecek ne güzel arkadaşlarıyla.
İyi oldu iyi... Hem dizinin dibinde iş yerinin kreşinde olacak. Ben sana söylim, 6 ay sonra çok iyi yapmışım diyeceksin ;D Yazdım bak buraya, hatırlat bana 6 ay sonra!!
Kendine işkence etme böyle.. çalışmak gibisi yok bak hiç pişman olmayacaksın.Tecrübe konuşuyor :)
Kuzey Tan'ın annesi,ayağımı sürttüm sanırım:)Sağol.
Sevgi ah ah benim çark etme şansım da yok.
Odil'in annesi akşamları iple ve sabırla çakiyorum haklısın.
Sirar haklısın, amin..
Mummy gel-gt olacak biliyorum hatta hiç gel olmuyor gt oluyor genelde:P...
Canım bende şu anda nöbetteyim hiç kolay olmuyor haklısın ama yapmak zorundayız çınarda anneannesiyle şimdi. Buarada taşınmışsınız şimdi öğrendim blogtan güle güle otur geliriz bir ara öpüyorum hepinizi...
Yeşim ağlamayın sakın,evet zor ama biliyorum üstesinden gelmek için çaba göstermeliyim.
oip, 6 ay sonra görüşelim,umarım dediğin gibi olur:)))
Seda seninle de 6 ay sonra görüşelim belki aynı fikirde olurum:)
Nalan, beklerim mutlaka, özledim sizi...
şu paranın gözü kör olsun yani dimi....Ama ben sizi böyle okuyunca hiç işe başlayasım gelmiyoki.....
Betülcüm kimseyi korkutmak istemem, benim karakterim bazı şeyleri kaldıramıyor diyelim.Sen aynı şeyleri hissetmeyebilirsin, oğlunu özlersin ama kendini işine konsantre edebiliyorsundur.
Merhaba Birben
Pek tanımıyoruz birbirimizi ama anlamak için bunun çok da gerekli olduğunu düşünmüyonum...
Kızım 8 aylıkken çalışma hayatına döndüm... O büyük gün yaklaştıkça benim yüreğim daha çok eziliyordu... Oysa birazcık daha, birazcık daha uzatabilseydim dünyalar benim olurdu... İlk günler çok zordu, çok ağladım, çok sorguladım... Bugünse sana, seni anladığımın ötesinde bir şeyler söylemek istiyorum... Evet çok zor ama düşün ki şu ana kadar (hiç de azımsanmayacak bir süre üstelik) bakabildin... Hepsinden önemlisi sadece o kirli kağıt parçası için değil hiç biri... O zaman belki öyle gelmiyordu ama bugün düşünüyorum da parasal imkanlarım süper olsaydı da çalışan anne olmayı devam ettirebilirdim... Ha belki daha esnek bir iş tercih ederdim, ne bileyim kendi işimi yapar adam çalıştırırdım... Ama vazgeçmezdim... Çünkü bir anne olarak farklı şeylere de ihtiyacımız var... Ve biliyorum ki kısa bir süre sonra yetemeyeceğim kızıma... Zaten onu evde tutamayacağım... Hoş bunları yazsam da arada hala gelgitler yaşamıyor değilim... Biraz uzun oldu kusura bakma... Umarım bu süreci çabuk atlatırsın... Sevgiler:)
Sen gelince ilaç gibi geliyor yazdıklarınız.Ben de zaman bir an önce geçsin istiyorum artık, oğlum da ben de bu duruma alışalım ve mutluluğumuzdan hiçbir şey kaybetmeyelim.Teşekkürler.
Birbencim gebe bir kadın böyle bir yazıyla ağlatılmaz ama:-((( Evet haklısın çok zor onu geride bırakmak, bazen Emre de sabahları kucağımdan inmek istemiyor ya, başını göğsüme koyup öylece gidişimi engelliyor ya hep için eziliyor, burnumun direği sızlıyor. Ama bu sadece para için değil kendimiz için de yaptığımız birşey inan.. Evet artık öncelikle anneyiz ama bir yandan da okuyan, çabalayan, koşuşturan bireyleriz, 4 duvar içinde kuzuya verebileceklerimiz gün be gün azalacak inan.. Ben inanıyorum buna..
Yorum Gönder