Bahar zıvırı...

Baharın kokusunu aldım bugün, heyecanlandım.Hadi dedim kendi kendime toprak canlandı sen de canlan.

Geçenlerde Nurturia'ya yazmıştım.

"Dimdik ayaktayım,dokunuyorlar ama düşüremiyorlar"  diye...Mah.sun K.gül'ün parçaları gibi oldu biraz.

Son zamanlarda sinirime dokunan, anlamadığım hatta algılayamadığım olaylar ve kişilerle karşılaşıyorum.Neyi, neden, niçin yaparlar, mantıkları nedir, çözemediğim insanlarla iletişime geçmekte zorlanıyorum.

Farkettim ki ben anne olduktan sonra, biraz daha özgüven sahibi olmuşum.Evet etrafımdaki farklılıkları farkediyorum, canım sıkılıyor ama eskisi kadar önemsemiyorum.Canımı sıkma sürem de azalmış:)

Şimdilerde beni korkutan, oğlumun da gün gelecek bu anlaşılmaz dünyada kafasının karıştığı günlerin olacağı bilmek.Bana sorduğu sorulara ne kadar cevap verebileceğim bilmiyorum.

-Üzülme oğlum bazen insanları olduğu gibi kabullenmeliyiz diyerek umursamamzlığa mı yönlendireceğim

yoksa;

-Haklısın oğlum haksızlıklara ve çarpıklıklara karşı dirençli ol, seni değiştirmesinler, sen değiştir diyerek ateşe mi atacağım o güzel yüreğini.

Sonra iyiyi ve doğruyu yaşamaya çalışırken yorulmaz mı önüne düşen çalıları kaldırmaktan, üzerlerine basıp geçmek mi olur sadece yapabildiği?Yoksa onları önünden kaldırır, yeni tohumlar mı serper etrafa ve aynı hızda yoluna mı devam eder?

Yürekli ol oğlum, hep iyilerle karşılaş, yüksek sesle konuşmaktan çekinme ama nerede nasıl konuşacağını bil.Sen doğru ol, doğru yoldan vazgeçme, inancını kaybetme, yeteneklerini hafife alma, sıkı tutun bu hayatta, aslında hayat zor değil bizler zorlaştırıyoruz onu...