Canım Annem

Ben 17, kardeşim 12 yaşındaydı annem hem anne hem baba olmak zorunda kaldığında.40 yaşından sonra iş bulmak zorunda kaldı,ev bulmak,evi geçindirmek,çocuk okutmak...

17 yıl çok güzel bir çocukluk geçirdim.Arkamı her döndüğümde annem oradaydı, evde,okulda,sokakta:)

Tarih derslerim için hep anneme yanaşırdım."Anne ben ezberledim okuyayım sana, sen kitaptan takip et"diye...

Kardeşimle yaramazlık yaptığımızda,dayanamaz lastik terlikleri atardı bize,biz gülmeye başlayınca da "kösele terlik" geliyor derdi:) Biz sıvışırdık tabi..

Çok çekingen bir çocuktum, "Çekinme kızım,korkma kimseden,herkes senin gibi 9 aylık"derdi.Hala aklıma getiririm zor durumlarda...

Uzun yolculuklara çıkardık,hep yanında peynirli sandviç olurdu,bir de çay dolu termosu.Ama kardeşim de ben de kahvaltıda asla çay içemezdik,kötü birşeydi,cıs,kaka.Onu da annem öğretti:)

Manyak,aptal bile diyemezdik,küfürdü onlar,yasaktı evde söylemek,çatal kaşıksız yemek yemek de yasaktı,eğer evde düzgün davranmazsak bir gün unutur başkalarının yanında da yapıp rezil oluruz düşüncesini beynimize kazımıştı:)

Yıllarca koştu peşimden,sabahları yatağımı toplamam için ama ben ona göre çok tembel bir kızdım.Anne artık öyle değilim hayat kafama vura vura öğretti bana şunu:"Sen toplamazsan kimse toplamaz":)))

Annemi her arkadaş ortamına sokuşumda,annen mi ablan mı diye sorarlardı,hatta annen senden genç duruyor diyenler çıkardı,deli olurdum.Hep söylenirdim anneme lüften anne gibi dur yanımda diye:)

Şimdi anneanne oldu,47 yıla büyük bir aşk,büyük bir yıkım,bir kanser ve bir yaşam mücadelesi sıkıştırdı.Geriye dönüp baktığında bize sahip olduğu için mutlu oluyor,bizim sayemizde güçlü oldu ve bunu bize de öğretti.

Geriye bakmıyoruz artık annem,bir anda içine düştüğümüz çamur,şimdi ayak izlerimizde bile yok.Çıktık biz o bataklıktan,kimse bizi geriye çekemez,sürünmüyoruz,yürümüyoruz bile koşuyoruz biz.İzin vermeyeceğim seni üzmelerine,beni, kardeşimi ve oğlumu üzmelerine,kimsenin...

Alp'in ve ben seni çok SEVİYORUZ!!

Anneler günün kutlu olsun.