9 aylık bir süreçten sonra 5 Ağustos 2008 16:14'te güzel oğlumu aldım kucağıma.Doğumum sezeryanla gerçekleşti.Son kontrole gittiğimde (doğum 5 gün gecikmişti) doktorum bebeğin baş çevresinin büyük olduğunu ve sezeryan istersem yapabileceğini söyledi.Açıkçası rutin kontrollerde bile salya sümük ağlayan ve garip sesler çıkaran ben buna duyarsız kalamadım.Zaten doktorumda bu hassas yapımın normal doğumu kaldıramayacağını düşünerek yaptı bu öneriyi.Korktu kadıncağız anlayacağınız.
Sonunda beni ameliyat masasına yatırdılar.Son 1 saat acayip duygusuzdum.Korku, endişe,heyecan hiçbir şey hissetmiyordum.Huyumdur büyük olaylarda soğuk kanlı kalırım acısı sonra çıkar ama.Ameliyathanenin soğuk olduğunu ve anestezisyenin saymaya başlayın dediğini hatırlıyorum sonra birden karanlık oldu.Uyandığımda ameliyathaneden çıkıyordum,eşim elimden tutmuştu zaten girerkende hep elimi tuttu.Yatağıma yattım ve oğlumu getirdiler.Onu görür görmez duygulandım ve ağlamak istedim ama ağlayamadım.Çünkü ağlamaya çalıştığımda karnım çok fena acıyordu.O acıyı tarif edemem ve o acı 2 hafta peşimi bırakmadı.Ne ağlayabildim ne gülebildim.Uyuyamıyordum yan yatamıyordum kıpırdayamıyordum bile.İlk iki hafta günde sadece 2-3 saat uyku uyuyabildim.Bu kadar nazlı olmak istemezdim ama benim tercihim değil takdir-i İlahi...
Oğlum bir melek gibi karşımdaydı işte.Kime benziyor tartışmaları içerisinde çıktık hastaneden.Evde günler zordu.Başta emme problemimiz yoktu.Sütümde çok güzeldi hatta fazlaydı ve sağmak zorunda kalmıştım.3.haftadan sonra sütümde gözle görülür bir azalma oldu.Tabi bunda en büyük etken göğüs uçlarının kenarlarında oluşan mantarlaşmaydı.Hani şu silikon kapaklar varya işte onlardan kullanıyordum.Diyorum ya sütüm o kadar çoktu ki geceleri devamlı üzerim ıslanıyordu.Pedler yetmiyordu.Ben de gece gündüz bu kapakları takıyordum meğer arada hava aldırmak lazımmış.Bilemedim işte ilk defa yaşıyorum sonuçta bunları.E annemlerde görmemiş böyle şeyler tabi zaten onlar birşey dese bile ben bildiğimden şaşmam göz göre göre hata yaparım ya ben de böyle bir insanım işte.
Ve evet biz 3.haftadan itibaren ek olarak mama almaya başladık.Önceleri çok üzüldüm ve mamayı az az vermeye başladım.Doktorum gerekli demesine rağmen etraftan duyumlarım ve araştırmalarım ve bilen bilmeyen herkesin ilk 6 ay sadece anne sütü demesi sonucu psikopata bağladım ve çocuğumu sadece anne sütüyle besliyormuş gibi mamayı gıdım gıdım veriyordum.Şekil olsun diye.Meğer yavrum kurumuş açlıktan 5 günde bir kaka yapar olmuş.Neymiş herşeyi mükemmel yapmak zorundaymışım.Herşey kuralına uymalıymış.Yemişim kuralını doymuyor çocuk işte.
Doktorum ne kadar istiyorsa vereceksin senin çocuğun obez mobez olmaz korkma deyince bastım mamayı:)Gerçi hala kontrolü elimde tutuyorum belli oranlarım var saatlerim var ama eskisine göre daha rahatım.Oğlumun bana öğretecek çoook şeyi var.Sabırlı olmak, oluruna bırakmak gibi...
Şimdi 3,5 ayı devirdik ve 3. ayın bitmesine 5 gün kala 6,250 gr.dık.Boyumuz 63 cm.di ki ben geçenlerde bakayım dedim 68 ölçtü mezura inanamayaraktan unutmaya çalıştım bu rakamı.Mazallah büyüdüğünde 2 metre falan olur diye korkuyorum şahsen o kadara lüzum yok.Boy sebebiyle hala çöp gibi görünüyor oğluşum.Hiç öyle boğum moğum yapmadı güzelce ısıramadık bıngıl bıngıl etlerini.Olsun sağlıklı olsun mutlu olsun yeter.
Anne olmak çok zormuş, işi bıraktım oğluma bakacağım diye.Düşünüyorumda ben iş yerinde bilgisayar başında haybeye para kazanıyormuşum.Oh ne rahattı bütün gün yerinden kalkmamak.Bir de şikayet ederdim.Şimdi maaşımın 10 katını verseler de ödeyemezler verdiğim emeğin karşılığını.Bütün gün ev işi, bebek falan derken atom karınca halt ediyor yanımda.Boşuna cennet vermiyorlar ayağımızın altına:)
.jpg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder